Vrouwen zijn kut.

Mannen en vrouwen hebben steeds meer gelijke rechten. Dat is alleen maar goed. Toch neemt dat niet weg dat vooral vrouwen soms vreselijk zijn. Ze zijn sluw, gemeen en ongelooflijk irritant.

“Maar Carlijn, jij bent ook een vrouw.”

Jazeker. Dat neemt niet weg dat ik als vrouw onwijs slecht overweg kan met andere vrouwen. Vooral groepjes vrouwen. Eén of twee is altijd oké. Mijn twee beste vrienden van de middelbare school zijn vrouw en het is ook niet zo dat ik elke vrouw maar een akelig mens vind.

Het zijn met name de groepjes waarvan mijn nekharen overeind gaan staan. Een kwetterende meute die door de stad loopt. Een groep van vrouwen waar subgroepjes in ontstaan die roddelen. Van die vrouwen die tegen vrouw X zeggen dat ze vrouw Y onwijs haten en vervolgens met vrouw Y rosébier drinken op het terras. Waarschijnlijk al roddelend over vrouw X.

Groepjes vrouwen lopen ook niet. Ze slenteren en dan nog het liefst met z’n vijven naast elkaar. Waarom, vrouwen? De buitenste twee vrouwen zullen elkaar toch nooit kunnen verstaan in het toch al niet zo interessante gesprek. Groepjes vrouwen lopen normaal wandelend publiek in de weg.

Daarnaast kunnen groepjes vrouwen nog iets heel goed, namelijk de rest van de bevolking negeren. Wanneer een groepje vrouwen een activiteit onderneemt die alleen groepjes vrouwen veelvuldig doen, namelijk schoenen kopen, hebben zij alleen maar aandacht voor elkaar. Soms lopen ze al kwetterend door de winkel alsof ze niet eens merken dat er schoenen staan. Of benadert het groepje vrouwen de verkoper als een robot. Ze gooien zonder wat tegen hem te zeggen diverse pumps in zijn handen en babbel vrolijk door met hun cliqueje. Van beleefdheid tijdens de shopsessie is geen sprake.

Vrouwen zijn ook heel gemeen. Ze kunnen sarcastisch zijn op een niet-leuke manier. Ze kunnen een persoon negeren en ze vervolgens achter diens rug verbaal met de grond gelijk maken. Vrouwen zijn achterbakse, gemene troela’s. Waarvoor, vraag ik me af. De meeste gewaardeerde vrouwen zijn niet zo ver gekomen omdat ze zo gemeen waren. Lach eens meer.

Ook kunnen vrouwen heel jaloers zijn en dan vooral ook heel lang over zeuren. Dat is ook niet zo nodig. Zoveel onderwerpen waarover gezeurd kan worden en dan kiest een vrouw zoiets. Dit weten andere vrouwen helaas ook. Dit is het type vrouw dat een ander vrouw met alle plezier jaloers wil máken. Deze vrouwen zijn verschrikkelijke wezens en zijn niet te vertrouwen. Hou ze altijd uit de buurt.

Vrouwen. Net zo gelijk als de man. Alleen zijn mannen niets van hierboven beschreven.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Poes.

12439382_949338488483028_3126749361738211979_n

De poes uit de straat. 

Soms wil je gewoon een poes zijn. Beetje liggen, beetje geaaid worden. Af en toe naar de kattenbak en dan weer terug naar waar je lag. Een bak kattenvoer staat klaar. Zo lig je op de bank, dan weer in een mand. En als er een pakketje binnenkomt, lig je binnen tien seconden in de doos.

Als poes heb je geen last van studiekeuzestress. Als poes hoef je ook geen belastingaangifte te doen. Als poes hoef je al helemaal niet de afwas te doen of de wc schoon te maken. Als poes hoef je ook niet het huis te stofzuigen. Als poes bedenk je niet de halve avond wat je wil kijken op Netflix. Als poes heb je de grootste pret met een bolletje wol.

Poezen hebben tegenwoordig de wereld in hun pootjes. Poezen staan op plaatjes op het internet. Gefotoshopt in melkwegstelsels, surfend op een pizzapunt. Poezen hoeven een keer gek te kijken en ze worden aanbeden. Tegenwoordig hebben poezen zelfs koffietenten die volledig om het aaien van hen draaien. Poezen zijn de nieuwe mensen.

Want soms ben je het leven als mens een beetje beu. Soms wil je gewoon een poes zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Waarom je als simpele ziel niet gehoord wordt.

Over de toekomst wordt geregeld gesproken. Wat wil je bereiken als twintiger en welke stappen zet je daarvoor. Tegenwoordig is het steeds meer een ding dat alles maar spectaculair moet. Iedereen lijdt ineens aan een soort “wanderlust” om per se overal naartoe te moeten. Studeren is niet compleet zonder een stage in Parijs en een minor in een verre uithoek. En neem je geen tussenjaar om jezelf te ontdekken in Zuidoost-Azië? Dan mis je echt wat!

Als iemand deze ambities heel graag heeft, vooral doen! Maar als je meer bent zoals ik, iemand die zich in Nederland prima vermaakt en ook niet per se in een hutje ergens moet zitten om psychisch oké te worden, dan val je al snel in een hokje die “saai” heet. Terwijl ik het helemaal niet saai vind wat ik doe. Ik vind het heerlijk in mijn stad Groningen en ik voel er gewoon niks voor om per se ergens in het buitenland te zitten voor langere tijd. Ik heb een tof leven hier en hoef later ook niet in een ander land te wonen. Maar mijn ambities lijken minder cool of fascinerend dan dat van de exchange-student.

Alle opleidingen worden aan het grote publiek verkocht als een soort wilde excursie met allemaal hip gedoe. En natuurlijk, mensen vinden dit fantastisch. Maar als gelukkige huismus die heel graag als ontwikkeld persoon een baan wilt met regelmaat en structuur lijk je alleen maar welkom te zijn bij accountancy. Terwijl wij, die vooral tijdens vakantie naar het buitenland gaan, ook gehoord willen worden. Wat zijn voor ons de opties? Hoe verrijken wij ons binnen de landsgrenzen?

Daarnaast heeft driekwart van het volk ineens last van “wanderlust.” Alleen met een reis in je eentje door de rimboe ben je ontwikkeld en zoveel rijker. Terwijl a) wanderlust iets heel anders is dan de wil om af en toe een reis te boeken en b) zelfontplooiing ook kan zonder kikkers in je bed. Het kleine Nederland heeft ook zoveel te bieden. Ik ben van het zuidwesten van het land naar het noordoosten gegaan. Dat is ook een ervaring en daarvoor hoef ik niet per se eerst een cursus in een of andere Slavische taal te volgen om vervolgens een vak te leren duizend kilometer verderop wat ook in Nederland kan. En al blijf je in je geboortestad wonen, wat maakt dat uit?

De verhalen van iedereen in een willekeurig Verweggistan wil het grote publiek wel horen, maar van de gelukkige persoon die daar niet zit lijken veel minder interessant. En dat is jammer. Ervaringen van mensen in Nederland kunnen net zo waardevol zijn. Die halen ervaringen wel uit andere takken van het leven. Laat deze ook spreken, volk. Dan ben ik maar een simpele ziel, deze simpele ziel is wel ontwikkeld, kent zichzelf en de wereld ook en is bovenal gelukkig. Het mag best gehoord worden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized